Życiorys
Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego, a także studium integracji europejskiej (organizowane przez KSAP i ENA). Uzyskał uprawnienia radcy prawnego. W 1997 został pracownikiem Kancelarii Senatu RP, gdzie doszedł do stanowiska zastępcy dyrektora Biura Prawno-Organizacyjnego. Od 2004 był zatrudniony w Najwyższej Izbie Kontroli, m.in. jako wicedyrektor w Departamencie Prawnym i Orzecznictwa Kontrolnego. Należy do Polskiego Towarzystwa Legislacji. W wyborach w 2005 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski jako bezpartyjny kandydat z listy Platformy Obywatelskiej.
W grudniu 2007 został powołany na stanowisko prezesa Rządowego Centrum Legislacji, w styczniu 2008 objął równocześnie funkcję sekretarza Rady Ministrów. W 2013 został wiceprzewodniczącym Zespołu ds. Programowania Prac Rządu. W rezultacie ogłoszonego w sierpniu 2015 konkursu został zgłoszony przez rząd Ewy Kopacz jako przedstawiciel Polski w Europejskim Trybunale Obrachunkowym. W listopadzie nowy rząd unieważnił konkurs i na nowego polskiego przedstawiciela w tej instytucji rekomendowano Janusza Wojciechowskiego. W tym samym miesiącu Maciej Berek został odwołany z pełnionych funkcji w administracji rządowej.
W 2016 w Instytucie Nauk o Państwie i Prawie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego obronił napisaną pod kierunkiem Marka Zubika pracę doktorską pt. Rada Ministrów jako organ inicjujący postępowanie ustawodawcze. W latach 2017–2020 był zatrudniony na stanowisku adiunkta w Katedrze Prawa Konstytucyjnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Od 2019 jest adiunktem w Katedrze Prawa Konstytucyjnego Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W pracy naukowej zajął się zagadnieniami z zakresu prawa konstytucyjnego, kontroli państwowej, procedury prawodawczej, techniki legislacyjnej oraz finansów publicznych.
W 2020 został dyrektorem Centrum Informacyjnego Senatu. W 2021 Marcin Wiącek powołał go na stanowisko dyrektora generalnego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym w 2022 został głównym koordynatorem do spraw rozwoju strategicznego. W 2023 został zatrudniony jako główny legislator Pracodawców RP. Zajął się też prowadzeniem własnej kancelarii radcowskiej.
12 grudnia 2023 Sejm X kadencji wybrał go na urząd ministra-członka Rady Ministrów w trzecim rządzie Donalda Tuska. Następnego dnia został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę powołany na to stanowisko. Objął też funkcję przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów. 24 lipca 2025 został ministrem nadzoru nad wdrażaniem polityki rządu. Funkcję tę sprawował do 14 sierpnia 2026.
W sierpniu 2026 został kandydatem posłów Koalicji Obywatelskiej na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Instytut Spraw Publicznych, Forum Obywatelskiego Rozwoju, Fundacja Panoptykon, Fundacja dla Polski/Fundusz Obywatelski im. Ludwiki i Henryka Wujców, Fundacja im. Stefana Batorego, Fundacja Wolności, Stowarzyszenie Lepsza Demokracja i Sieć Obywatelska Watchdog Polska zaapelowały do Macieja Berka o rezygnację z kandydowania, wskazując na brak ich zdaniem gwarancji apolityczności. 4 września 2026 został wybrany na stanowisko sędziego TK przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, otrzymując 226 głosów „za”. Do 14 października 2026 nie został ślubowany przez prezydenta. 14 października 2026 podczas uroczystości w Sejmie złożył "ślubowanie wobec prezydenta" pomimo braku obecności prezydenta Karola Nawrockiego. Potem udał się do Kancelarii Prezydenta, gdzie złożył tekst ślubowania z podpisem notarialnie poświadczonym. Następnie udał się do siedziby Trybunału Konstytucyjnego, gdzie miał zamiar rozpocząć stosunek pracy, jednakże prezes Trybunału Bogdan Święczkowski nie dopuścił go i uznał, że dopuści go dopiero do orzekania, gdy dostanie informację, że prezydent uznaje to ślubowanie za złożone w jego obecności. Jednakże prezydent uznał, że to ślubowanie nie było formalnym ślubowaniem wobec prezydenta.