W latach 1951–1959 solistka Państwowego Zespołu Ludowego Pieśni i Tańca „Mazowsze”, którego twórczość klasyfikowana jest jako muzyka folkowa i świąteczna. Od 1959 artystka solowa, wylansowała przeboje: „Maleńki znak” (1960), „Embarras” (1960), „Powrócisz tu” (1966), „Tych lat nie odda nikt” (1970) czy „Już nie ma dzikich plaż” (1985). Nagrała szereg solowych albumów, m.in. Halo Warszawo, Piosenki stare jak świat, Powrócisz tu, Zapamiętaj, że to ja, Moja Warszawa, Witaj gwiazdko złota, Telegram miłości, Cdn., Biegnie czas, Warszawa, ja i ty, jak również Duety (1996), Santor Cafe (2000), Kolory mojej Warszawy (2001), Jeszcze (2002), Kręci mnie ten świat, (2010), Zamyślenia (2014) i Punkt widzenia (2014). Stworzyła duety muzyczne z artystami, takimi jak m.in. Mieczysław Fogg, Edyta Górniak, Krzysztof Cugowski, Magda Umer, Andrzej Sikorowski, Zbigniew Wodecki, Kasia Stankiewicz, Paweł Kukiz, Alibabki, Wojciech Gąssowski, Jerzy Połomski, Anna Maria Jopek, Grzegorz Turnau, Grażyna Łobaszewska i Justyna Steczkowska.
Laureatka międzynarodowych festiwali piosenkarskich. Pierwsza w Polsce piosenkarka uhonorowana doktoratem honoris causa. Koncertowała w większości krajów Europy, w obu Amerykach, Azji i Australii. Dokonała licznych nagrań dla Polskiego Radia, a jednym z pierwszych była piosenka „Straciłam twe serce” (kompozycja Władysława Szpilmana do słów Ludwika Starskiego).
W 2021 ogłosiła zakończenie kariery wokalnej, choć pozostała aktywna medialnie. Pod koniec 2024 roku wróciła do śpiewania i wraz z zespołem Polyphonics wyruszyła w jubileuszową trasę koncertową z okazji swoich 90. urodzin jako artysta gościnny.
Rodzina i edukacja
Urodziła się w Papowie Biskupim w 1934, ale już w następnym roku jej rodzice przenieśli się do Solca Kujawskiego. Po wybuchu II wojny światowej członkowie niemieckiej organizacji Selbstschutz zamordowali jej ojca, Bernarda. W 1948 wraz z matką zamieszkała w Polanicy-Zdroju, gdzie uczęszczała do Gimnazjum Zdobienia Szkła. Następnie uczyła się w Zasadniczej Szkole Zawodowej Przemysłu Szklarskiego w Szczytnej, choć jej nauczycielki już wtedy sugerowały, by poświęciła się śpiewowi. Wykorzystując pobyt w polanickim Domu Zdrojowym Zdzisława Górzyńskiego, ówczesnego dyrygenta opery z Poznania, jedna z nauczycielek poprosiła muzyka o przesłuchanie Wiśniewskiej. Górzyński poznał się na jej śpiewie i dał list rekomendujący nastolatkę Tadeuszowi Sygietyńskiemu, założycielowi Zespołu Pieśni i Tańca „Mazowsze”.
Kariera
Występy w „Mazowszu” rozpoczęła w 1951. W zespole poznała Stanisława Santora, skrzypka i koncertmistrza orkiestry radiowej, który w przyszłości został jej mężem. Do szkoły w Karolinie uczęszczała wspólnie z Lidią Korsakówną. Techniki estradowego rzemiosła uczyła się u prof. Wandy Wermińskiej.
Po odejściu z „Mazowsza” w 1959 rozpoczęła samodzielną działalność estradową. Po raz pierwszy bez „Mazowsza” wystąpiła publicznie w 50. wydaniu audycji Zgaduj-Zgadula w grudniu 1959 w Sali Kongresowej w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Na zlecenie Władysława Szpilmana nagrała m.in. utwory „Maleńki znak” i „Embarras”, za który w 1961 odebrała dwie nagrody na 1. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. W 1963 miała wystąpić na 1. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, jednak koszt wysłania po nią samolotu do Poznania był zbyt duży dla organizatorów festiwalu. Współpracowała z kabaretami Wagabunda, U Kierdziołka i Karuzela Warszawska. W latach 1965–1966 występowała w Teatrze Syrena i Teatrze Ateneum, grając w spektaklach: Zróbmy coś, Kram z piosenkami, Inne czasy i Ćwierć za kominem.
W latach 1965–1966 została uznana za najpopularniejszą piosenkarkę Polonii amerykańskiej. Uczestniczyła w festiwalach zagranicznych np. w Rio de Janeiro, na Majorce. W 1966 za utwór „Powrócisz tu” otrzymała dwie nagrody na 4. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W marcu 1967 wystąpiła z mężem Stanisławem Santorem w programie Zgaduj Zgadula kręconym w Radomskich Zakładach Obuwia. Zrealizowała i wystąpiła w wielu recitalach telewizyjnych, takich jak: Ja jestem twoja, czyli śpiewa Irena Santor, Malowanki polskie, Bez próby – I. Santor, Dzisiaj śpiewa się inaczej, Pieśni S. Moniuszki: cz. 1 – Błyszczą krople rosy, cz. 2 – Płyń dźwięczny głosie, Chęć na życie czy Benefis I. Santor. Jej wizerunek medialny w latach 60. umocniła rola w filmie Przygoda z piosenką (1968) Stanisława Barei, w którym zagrała gwiazdę piosenki Suzanne Blanche.
W 1978 prowadziła objazdowy program Estrady Stołecznej Skąd my się znamy, w którym także wystąpiła z Orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji w Katowicach pod dyrekcją Jerzego Miliana. W 1979 związała się z Wojewódzką Agencją Imprez Artystycznych w Katowicach i dała cykl koncertów recitalowych na Śląsku, a także wystąpiła w programie estradowym Gwiazda zaprasza w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu. W tym czasie nagrała wiele utworów dla katowickiego oddziału Polskiego Radia i Telewizji Polskiej. Również w 1979 była bohaterką programu artystycznego Gwiazdy estrady – Irena Santor zrealizowanego przez Telewizję Polską i wystąpiła w koncercie 35-lecia PRL na 17. KFPP w Opolu, na którym za liryczny walc „Embarass” otrzymała pierwsze w swojej karierze Grand Prix festiwalu.
W 1991 na 28. KFPP w Opolu odebrała Nagrodę Honorową Grand Prix festiwalu za „wybitne osiągnięcia w sztuce interpretacji piosenki”. Również w 1991 wycofała się z czynnego życia artystycznego, zapowiadając, że nie będzie już grać koncertów na żywo z wyjątkiem imprez charytatywnych i promujących zdrowy tryb życia, miała jednak nadal nagrywać dla radia i współpracować z telewizją. Z czasem zmieniła plany muzyczne. W sierpniu 1998 uczestniczyła w nagrywaniu programu telewizyjnego w TVP o festiwalu sopockim. Była nominowana do Telekamery 1999 dla wokalistki roku. W czerwcu 1999 przewodniczyła komisji jurorskiej na 3. Ogólnopolskim Festiwalu Obrzędów Weselnych w Węgrowie. 21 maja 2001 na gali w Teatrze Wielkim w Warszawie wręczyła statuetki Teraz Polska producentom za promowanie polskich produktów.
W marcu i kwietniu 2002 zagrała ogólnopolską trasę koncertową w ramach promocji swojego albumu pt. Jeszcze, który wydała 6 kwietnia 2002. 23 sierpnia tego samego roku zagrała recital w finałowej części 39. MFP w Sopocie i odebrała nagrodę Bursztynowego Słowika za całokształt twórczości. W tym samym roku wystąpiła w koncercie z okazji 50-lecia Telewizji Polskiej. Z okazji Dnia Kobiet w 2005 zagrała dwa duże koncerty: 7 marca w Poznaniu w Teatrze Wielkim i 12 marca w Łodzi w Teatrze Muzycznym. We wrześniu 2006 była gościem 43. KFP w Sopocie.
Brała udział w wielu koncertach charytatywnych, m.in. w akcji pomocy powodzianom powodzi tysiąclecia w 1997 i w koncercie charytatywnym Pokonamy fale na rzecz ofiar grudniowego tsunami w Azji Południowo-Wschodniej w 2004. Wzięła także udział w nagraniu charytatywnego singla „Pokonamy fale”. Wspomaga Fundację Anny Dymnej „Mimo Wszystko” na organizowanym przez tę fundację Festiwalu Zaczarowanej Piosenki, którego jest również Honorową Patronką. 5 października 2005 odebrała nagrodę Przyjaciela Zaczarowanego Ptaszka na ceremonii w gmachu Telewizji Polskiej.
W latach 1994–2004 była przewodniczącą Stowarzyszenia Polskich Artystów Wykonawców Muzyki Rozrywkowej. Uczestniczyła również w pracach Rady Artystycznej Polskich Nagrań. W 1995 nakładem wydawnictwa Grupa Image ukazały się pamiętniki Santor pt. „Miło wspomnieć” w opracowaniu Violetty Lewandowskiej. W 1996 wydała album pt. Duety, za którego sprzedaż odebrała w listopadzie 2000 certyfikat złotej płyty. 9 grudnia 2004 otrzymała listowne życzenia urodzinowe od wojewody mazowieckiego Leszka Mizielińskiego.
W 2006 wystąpiła w programie Załóż się. Wielokrotnie była bohaterką programów muzycznych w TVP, takich jak Szansa na sukces, Wideoteka dorosłego człowieka i Od przedszkola do Opola. Wystąpiła w programie Porozmawiajmy u ks. Nowaka (2003) i w teledysku promującym Unię Europejską. 13 i 14 września 2006 była gościem 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. 23 października 2006 wzięła udział w spotkaniu z cyklu Ludzie estrady – śpiewane rozmowy… zorganizowanym w Klubie Garnizonowym w Krakowie. 7 lutego 2007 wystąpiła w programie telewizyjnym z okazji Walentynek pt. Muzyczne historie miłosne w TVP2, podczas którego zaśpiewała piosenkę „Embarras” w duecie z Mezo. Wzięła udział w koncercie TVN pt. Zakochajmy się jeszcze raz, na którym zaśpiewała „Embarras” w duecie ze Zbigniewem Wodeckim. 2 czerwca 2007 w Łazienkach Warszawskich wystąpiła w spektaklu Mazowieckiego Teatru Muzycznego „Operetka” Dziecko w krainie muzyki; fragmenty tego widowiska zostały zaprezentowane 1 czerwca 2008 na koncercie „Operetka dzieciom” w Sali Kongresowej w Warszawie. 16 czerwca 2007 uroczyście otwierała i zamykała 3. Finał Festiwalu Zaczarowanej Piosenki im. Marka Grechuty w Krakowie, tego samego dnia podczas koncertu Super Jedynek na 44. KFPP w Opolu wykonała piosenkę „Tych lat nie odda nikt”. Następnego dnia wraz z laureatami Festiwalu Zaczarowanej Piosenki oraz m.in. Michałem Bajorem i Zbigniewem Zamachowskim uczestniczyła w koncercie Fundacji Anny Dymnej „Radość Mimo Wszystko” w Krakowie.
Wiosną 2010 była jedną z jurorek w programie rozrywkowym Polsatu Tylko nas dwoje.
13 października 2012 była bohaterką i honorowym gościem Amadeusza Szklarza-Habrowskiego w varsavianistycznym cyklu spotkań biograficznych pt. Kto spotyka Warszawę? zorganizowanym podczas 9. Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Retro im. Mieczysława Fogga w Domu Spotkań z Historią w Warszawie. 16 czerwca 2013 na jubileuszowym koncercie pt. Opole! Kocham Cię! – Gala Jubileuszowa na 50. KFPP w Opolu odebrała z rąk Prezesa Zarządu Polskiego Radia Andrzeja Siezieniewskiego nagrodę Diamentowego Mikrofonu.
W lipcu 2021 ogłosiła zakończenie kariery artystycznej. W listopadzie 2022 wydała ostatni nagrany przez nią (w duecie z Michałem Bajorem) utwór „Trzy drzewka”, pochodzący z premierowego albumu artysty pt. No, a ja?. W październiku 2024 nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka ukazała się książka biograficzna pt. „Irena Santor. Tych lat nie odda nikt”, w następnym miesiącu wydawnictwo Agencji Muzycznej Polskiego Radia wydało album kompilacyjny pt. Irena Santor zawierające radiowe nagrania archiwalne artystki z lat 1967–1985 oraz piosenki z jej ostatnich dwóch płyt: Kręci mnie ten świat (2010) i Punkt widzenia (2014), a w grudniu premierę miał film biograficzny Irena Santor. Magiczny jeden krok zrealizowany przez Telewizję Polską w reżyserii Agnieszki Goli, w którym piosenkarka opowiedziała o swoim życiu i karierze zawodowej. 25 listopada 2024 w Urzędzie Miejskim w Ciechocinku w obecności artystki odbyła się ceremonia nadania jej imienia Międzynarodowemu Festiwalowi „Vistula Sounds”, który od 2026 odbywa się w Bydgoszczy. 9 grudnia tego samego roku w Ursynowskim Centrum Kultury „Alternatywy” odbył się koncert jubileuszowy z okazji jej 90. urodzin, a 10 dni później odbył się benefis Santor, który został wyemitowany przez TVP1.
Od września do października 2025 prowadziła w Radiu Pogoda cykl audycji Najpiękniejsze melodie Ireny Santor, w którym przybliżała historię powstania swoich piosenek i wspominała ulubione utwory. Od listopada 2025 prowadzi w Programie Pierwszym Polskiego Radia audycję pt. Playlista Ireny Santor.
W grudniu 2025 roku, w dniu swoich 91. urodzin, wydała nagrany wspólnie z Izabelą Szafrańską świąteczny utwór „Bo gdy zima w Warszawie”, do którego słowa napisał Grzegorz Wasowski, a muzykę skomponował Michał Jurkiewicz .
Repertuar i głos
Współpracowała z Orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Stefana Rachonia, gdzie współpraca układała się „nader udanie”, a orkiestra „potrafiła grać w każdej sytuacji”.
W 1966, półtora tygodnia przed rozpoczęciem KFPP w Opolu, Piotr Figiel zaproponował Santor wykonanie swojej piosenki „Powrócisz tu”. Początkowo uważała, że jest ona dla niej „zbyt ostra”, ale po pierwszym występie z orkiestrą „połknęła bakcyla”. Dzięki piosence zwyciężyła w koncercie Premier na festiwalu opolskim. W latach 60. wykonywała też „Cyganerię”, polską wersję greckiej piosenki „Oi mortez” nagrodzonej na 6. MFP w Sopocie.
Szczególne miejsce w repertuarze artystki zajmuje Warszawa, do której po raz pierwszy przyjechała w 1951. Nagrała szereg utworów o stolicy.
Spełnieniem marzeń artystki była realizacja płyty Santor Cafe.
Jej głos opisywany jest jako mezzosopran koloraturowy o szerokiej rozpiętości skali. Porównywany jest do najlepszych skrzypiec Stradivariusa. Posiada nieskazitelną technikę wokalną, która pozwala jej na perfekcyjne operowanie głosem w każdym jego zakresie.
Życie prywatne
W 1958 jej mężem został Stanisław Santor (1922–1999), koncertmistrz i pierwszy skrzypek Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcją Stefana Rachonia. W 1959 urodziła córkę, Sylwię, która zmarła po dwóch dniach od urodzenia. Rozwiedli się po 19 latach małżeństwa, lecz pozostawali w przyjaźni. Następnie jej długoletnim partnerem był aktor Zbigniew Korpolewski (1934–2018).
5 listopada 1961 uległa wypadkowi samochodowemu na drodze z Łodzi do Warszawy. Samochód prowadzony przez Jerzego Abratowskiego wpadł w poślizg i uderzył w drzewo, w wyniku czego żona Abratowskiego Ludmiła Jakubczak poniosła śmierć, a Abratowski i Santor doznali niewielkich obrażeń.
6 kwietnia 2000 dowiedziała się, że wykryto u niej nowotwór piersi. W jej przypadku nowotwór został ujawniony w pierwszym stadium rozwoju, a operacja w warszawskim Centrum Onkologii wypadła pomyślnie. Po diagnozie zaangażowała się w akcję namawiania kobiet do systematycznych badań ginekologicznych i mammograficznych.
Jest matką chrzestną Julii, córki piosenkarki Łucji Prus.
Pasjonuje się zbieraniem bursztynów i szlachetnych kamieni. Posiada pokaźną kolekcję własnych karykatur.
Nagrody i odznaczenia
1961 – I nagroda na MFP Sopot 1961 (za interpretację piosenek Embarras i Walczyk na cztery ręce)
1961 – 1 miejsce w Konkursie na ulubionego Piosenkarza Redakcji Ekspresu Wieczornego i Polskiego Radia (przed Sławą Przybylską i Mieczysławem Wojnickim)
1965 – Nagroda najpopularniejszej Piosenkarki Roku wśród Polonii amerykańskiej
1966 – Nagroda najpopularniejszej Piosenkarki Roku wśród Polonii amerykańskiej
1966 – I nagroda na KFPP Opole 1966 (za piosenkę Powrócisz tu)
1966 – III nagroda na MFP Sopot 1966 (za piosenkę Powrócisz tu)
1970 – Nagroda Miasta Warszawy (za upowszechnianie kultury ufundowana przez Stołeczną Radę Narodową)
1971 – III nagroda na festiwalu w Tokio (Japonia) (za interpretację piosenki Może już jutro)
1974 – Odznaczenie Srebrny Krzyż Zasługi
1975 – Nagroda publiczności na KFPP Opole 1975 (za piosenkę Idzie miłość)
1976 – Dyplom Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi w propagowaniu polskiej kultury za granicą
1976 – Złoty Krzyż Zasługi
1979 – Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. RiTV
1979 – Nagroda Grand Prix na KFPP Opole 1979
1985 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
1987 – Odznaczenie Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Polonia
1989 – odznaka tytułu honorowego „Zasłużony dla Kultury Narodowej”
1991 – Nagroda Honorowe Grand Prix na KFPP Opole 1991
1993 – Nagroda Wiktor 1992
1993 – Nagroda Srebrny As (nagroda Polish Promotion Corporation)
1994 – Nagroda Artystyczna Polskiej Estrady Prometeusz 1994.
1997 (styczeń) – I miejsce w IV edycji plebiscytu „Złota Piątka TeleRzeczpospolitej” (organizowanego przez gazetę „Rzeczpospolita” za rok 1996)
1997 – Złota Płyta za album Miło wspomnieć z 1993 roku
1998 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej)
1999 – Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy
2000 (styczeń) – II miejsce w plebiscycie „Najpopularniejsi polscy piosenkarze” (organizowanym dla gazety” Super Express” za rok 1999, uzyskała 15 procent głosów)
2000 (6 grudnia) – złota płyta za album Duety z 1996 roku
2000 – Nagroda Harpia (tytuł przyznany przez Małgorzatę Domagalik, redaktorkę rubryki „Druga płeć” w tygodniku „Wprost”)
2002 (28 stycznia) – X miejsce w IX edycji plebiscytu „Złota Piątka TeleRzeczpospolitej” (organizowanego przez gazetę „Rzeczpospolita” za rok 2001)
2002 – Nagroda Bursztynowy Słowik na Sopot Festivalu 2002
2003 (styczeń) – I miejsce w plebiscycie „Najpopularniejsi polscy piosenkarze” (organizowanym dla gazety” Super Express” za rok 2002, uzyskała 14 procent głosów)
2004 (styczeń) – II miejsce w plebiscycie „Najpopularniejsi polscy piosenkarze” (organizowanym dla gazety” Super Express” za rok 2003)
2005 (styczeń) – V miejsce w XII edycji plebiscytu „Złota Piątka TeleRzeczpospolitej” (organizowanego przez gazetę „Rzeczpospolita” za rok 2004)
2005 (16 października) – Honorowe Obywatelstwo Miasta: Solec Kujawski
2005 (25 października) – Nagroda Przyjaciela Zaczarowanego Ptaszka od Fundacji Anny Dymnej Mimo wszystko (za pomoc przy organizacji I Festiwalu Piosenki Zaczarowanej, festiwalu dla osób niepełnosprawnych utalentowanych wokalnie)
2007 (17 kwietnia) – Nagroda Złoty Fryderyk (za całokształt twórczości artystycznej; statuetkę wręczyła prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz)
2007 (29 września) – Złoty Liść Retro 2007 na IV Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Retro im. Mieczysława Fogga w Krakowie
2007 (6 listopada) – Nagroda Białego Kruka 2007 przyznawana przez Fundację Promocja Zdrowia
2007 (14 grudnia) – Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
2008 (7 listopada) – Order Uśmiechu, na wniosek dzieci, przyznany przez Międzynarodową Kapitułę Orderu Uśmiechu (wręczony 1 czerwca 2009)
2009 (13 czerwca) – nagroda TV Polonia „Artysta bez Granic”
2009 (7 grudnia) – Medal Pamiątkowy „Pro Masovia”
2012 (2 lutego) – złota płyta za album Kręci mnie ten świat
2013 (13 czerwca) – tytuł Honorowego Obywatela Warszawy
2013 (16 czerwca) – Diamentowy Mikrofon, przyznawany przez Zarząd Polskiego Radia
2014 (9 sierpnia) – Honorowe Obywatelstwo Gminy: Papowo Biskupie
2014 – Medal Świętego Brata Alberta za wspieranie osób niepełnosprawnych.
Nagroda Złoty Mikrofon miasta Chicago
Nagroda Złoty Klucz miasta Buffalo
Nagroda Złota Honorowa Odznaka Legionu Kanadyjskiego
2017 (31 maja) – doktorat honoris causa Akademii Muzycznej w Łodzi
2019 (20 maja) – Super Gwiazda Plejady
2023 (26 kwietnia) – Honorowe Obywatelstwo Województwa Kujawsko-Pomorskiego
2025 – Odznaka Honorowa „Zasłużony dla Mazowsza”
2026 (1 października) – wyróżnienie „Sanctus Hubertus Papoviensis”
Dyskografia
Albumy studyjne:
1965 – Halo Warszawo!
1966 – Piosenki stare jak świat
1967 – Powrócisz tu...
1968 – Zapamiętaj, że to ja...
1969 – Wśród nocnej ciszy...
1970 – Dla ciebie śpiewa Irena Santor
1972 – Moja Warszawa
1972 – Z tobą na zawsze
1972 – Witaj gwiazdko złota
1973 – Jubileusz
1976 – Irena Santor
1977 – Baśnie Andersena w piosence
1978 – Irena Santor
1979 – Telegram miłości
1981 – Przeboje pana Stanisława
1982 – CDN
1985 – Irena Santor w piosenkach Ryszarda Szeremety
1985 – Kolędy Polskie 85
1990 – Biegnie czas
1996 – Duety
2000 – Santor Cafe
2001 – Jeszcze
2010 – Kręci mnie ten świat
2014 – Zamyślenia
2014 – Punkt widzenia
2025 – Zakochana w śnie
Bibliografia
Hołub Barbara, Kulinarne niedyskrecje, czyli kuchnia ludzi znanych i lubianych, Warszawa 2002, ISBN 83-209-0764-0.
MagdalenaM. Jethon MagdalenaM., AleksyA. Awdiejew AleksyA., Pani Magdo, pani pierwszej to powiem, Warszawa: Do, 2002, ISBN 83-85586-09-1, OCLC 831052710 .
MagdalenaM. Jethon MagdalenaM., Pani Magdo, pani pierwszej to powiem...ciąg dalszy, Warszawa: Wydawnictwo Lamba, M. Gajewska, A. Janczur, 2004, ISBN 83-919895-3-4, OCLC 750004182 .
Lewandowska Violetta (opracowanie), Irena Santor-Miło wspomnieć, wypisy z radiowej taśmy, Warszawa 1995, ISBN 83-85461-24-8.
AnnaA. Mizikowska AnnaA., Tadeusz Sygietyński i jego Mazowsze, JJ. Baranowski, Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004, ISBN 83-7399-067-4, OCLC 833555573 .
JerzyJ. Ofierski JerzyJ., Świadek koronny, Warszawa: Czytelnik, 2002, ISBN 83-07-02872-8, OCLC 831022135 .
LidiaL. Stanisławska LidiaL., Gwiazdy w anegdocie, JacekJ. Frankowski (ilustr.), Wrocław: Europa, 1999, ISBN 83-87977-13-6, OCLC 69354879 .
Wermińska Wanda, Aleksander Jerzy Rowiński (opracowanie) Na obu półkulach, Warszawa 1978.
Wolański Ryszard, Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 2003, ISBN 83-911888-8-4.
Linki zewnętrzne
Oficjalna strona Ireny Santor
Irena Santor w bazie filmpolski.pl
Prawdę mówiąc – Irena Santor
