Toos (voluit Anthonia) van der Valk-van de Cappelle (Delft, 22 december 1930) trouwde in 1954 met Gerrit van der Valk. Zij kreeg samen met hem zeven kinderen.
Op de late vrijdagavond 26 november 1982 werd Toos van der Valk uit het hotel Nuland in het Noord-Brabantse Nuland ontvoerd door drie Italiaanse mannen. Vervolgens werd zij in een appartement in Brussel vastgehouden. De criminelen waren op Gerrit van der Valk uit, maar omdat Toos zei dat hij niet thuis was, namen ze haar mee. Na betaling van 13 miljoen gulden losgeld werd ze op 17 december 1982 vrijgelaten.
Ontvoering
Na de ontvoering vanuit haar woning in Nuland werd Toos met een wollen muts over haar hoofd vervoerd naar Brussel. Omdat de muts soms ruimte liet om iets te zien, wist ze dat ze naar Brussel werd gebracht.
In Brussel werd Toos met kettingen vastgebonden aan de verwarming en moest ze dag en nacht in een tentje liggen. Als ze naar het toilet wilde. kreeg ze een kussensloop over haar hoofd. Ze probeerde alarm te slaan door in de badkamer een briefje door een ventilatierooster te duwen, maar hier kwamen haar ontvoerders achter. Door ook tijdens haar gevangenschap zoveel mogelijk details op te vangen uit haar omgeving en dankzij een gebakje met daaronder een papiertje met het adres van een lokale bakkerij, wist ze na haar ontvoering de politie terug te leiden naar de plaats waar ze gevangen was gehouden.
De latere 'bedrijvendokter' Joep van den Nieuwenhuijzen, getrouwd met de dochter van Toos, Carlita van der Valk, leidde namens de familie de telefonische onderhandelingen met de ontvoerders. Na de mislukte eerste overdracht van het losgeld werd hij hiervan afgehaald. Uiteindelijk lukte het dochter Marijke en haar echtgenoot Harry Heinrichs om het losgeld van 13 miljoen gulden over te dragen aan de ontvoerders. Kort hierna werd Toos van der Valk vrijgelaten en uit een auto gezet in de buurt van Eindhoven. Ze belde aan bij een woning, waarna de politie werd gewaarschuwd.
Daders
Drie van de vier Italiaanse ontvoerders werden binnen een maand na de vrijlating opgepakt. Zij waren lid van een bende van veertig Italiaanse bankrovers. Zij hadden de familie een jaar lang geobserveerd, ze wisten bijvoorbeeld alles van de auto's en de scholen van de kleinkinderen. Van het losgeld is maar twee miljoen teruggevonden. De veroordeelde hoofdverdachte, G.R., zei voor de rechter niet te weten waar het losgeld was.
De daders werden onder andere opgespoord doordat de telefoongesprekken met de familie werden afgeluisterd. Die gesprekken met de eis voor het losgeld werden gevoerd vanuit een telefooncel in Italië, zo bleek uit gegevens die de politie kon achterhalen.
In augustus 1983 stonden vier verdachten voor de rechter in de rechtbank van Den Bosch. De officier van justitie had de verdachten mensenroof, wederrechtelijke vrijheidsberoving, afpersing en bedreiging ten laste gelegd. De persoon met de naam A. M., bijnaam La Volpe (de vos), kon volgens een van de advocaten gezien worden als het brein van de ontvoering. Deze persoon was nog voortvluchtig in 1983.
De hoofddader was een 32-jarige Italiaan. Een 35-jarige, tot West-Duitser genaturaliseerde Italiaan zou het telefonisch contact met de familieleden gehad hebben en instructies over het afdragen van het losgeld gegeven hebben. Er stond nog een derde verdachte voor de rechter. De vierde was een 37-jarige kamerverhuurder uit Brussel. Hij zou het appartement beschikbaar gesteld hebben aan de ontvoerders.
De rechter veroordeelde twee verdachten tot twaalf jaar, en de verdachte die het telefonisch contact onderhield tot acht jaar. Bij hem achtte de rechter mensenroof en wederrechtelijke vrijheidsberoving niet bewezen. De kamerverhuurder was al eerder vrijgelaten.
Later werden nog negen andere Italianen in Italië veroordeeld tot gevangenisstraf vanwege hun aandeel bij de ontvoering.
Latere leven van Toos van der Valk
Daarna verhuisde Toos van der Valk met haar man Gerrit naar Zwitserland. Zij werd vaak benaderd om haar verhaal te vertellen. Ze bleef echter bang voor represaillemaatregelen door de ontvoerders. Maar omdat gepubliceerde verhalen veel onjuistheden bevatten, besloot ze Elle van Rijn te vragen om haar verhaal op te tekenen. In 2011 verscheen het boek Mijn ontvoering van Elle van Rijn. In 2026 is door Netflix een televisieserie gemaakt over de ontvoering, een fictief verhaal dat wel gebaseerd is feitelijke gebeurtenissen.
Literatuur
Elle van Rijn, Toos van der Valk (2011). Mijn ontvoering: voor het eerst verteld door Toos van der Valk. Artemis & Co, Amsterdam. ISBN 978-90-472-0277-6.
Externe link
Website toosvandervalk.com
